Mga Pahina

Lunes, Hunyo 26, 2017

“What makes a good life?”


                “What makes a good life?”

                Ayon kay Robert Waldinger, ang ika-apat na director ng 75-year old study tungkol sa adult development, hindi lamang wealth, fame o achievement ang nagbibigay sa atin ng kaligayahan o satisfaction sa buhay; bukod dito, ang pinakamahalaga nilang natuklasan mula sa kanilang pag-aaral ay ang pagkakaroon ng “good relationships” sa pamilya, mga kaibigan at komunidad. Dagdag pa niya, ang mga taong malapit sa kanilang pamilya o mga kaibigan ay higit na masaya kaysa sa mga taong less socially connected; at hindi rin sa dami kundi sa “quality” ng relationships ang nakatutulong sa atin upang mapanatiling malusog ang ating pangangatawan at kaisipan. Sabi nga niya, sa pagtatapos ng kanyang talk – The good life is built on good relationships.

                Matapos kong mapanuod ang talk ni Robert Waldinger (noon pang buwan ng Enero), naisipan kong magtanong sa mga kaibigan ko sa fb (at random) kung ano ang tatlong bagay na pinakamahalaga  sa kanila sa taong ito 2017 (dahil nga kaka-new year pa lang noon). Na-curious lang ako sa kanilang isasagot, kung mangingibabaw din ba ang “relationships”, kahit pa parang hindi naman parallel yung tanong ko sa napanuod kong talk ni Robert Waldinger; pero di ba kung ano ang mahalaga sayo ay yun din ang kaligayahan mo sa buhay? Hindi ko alam kung konek lol, pero narito ang kanilang sagot:

                *At dahil nga napaka-random ng ginawa ko noon, di ko na naipagpaalam sa kanila na gagamitin ko ang kanilang  sagot sa blogpost na ito, kaya itago na lang natin sila sa mga codenames.

  •          Why so serious – health, money, cellphone.
  •          Naruto librarian – family, work, health.
  •          Travel buddy – people, travel, savings.
  •          Donya – relationship sa kapwa, time management, paglago ng pagkatao.
  •          The artist – career, family, love.
  •          DSWD – panahon, pera, relationships.
  •          Labanos – family, health, safety.
  •          Highschool friend – family, friends, work / career.
  •          Idol many license – health, relationship, wealth.
  •          From the Middle East – Diyos, pamilya, kalusugan.
  •          The very energetic & spontaneous – pamilya, pera, edukasyon.
  •          English man – gym equipment, new mcbook laptop, family.
  •          The German – family, lovelife, studies.
  •          Juris – family, career and investments, pay it forward acts.
  •          Airport – baby xia and husband, mama at papa, work.
  •          Novita & doraemon –health, family, career.
  •          K-pop fanatic – health, family, career.
  •          Metaphor – kalusugan, pamilya, kaibigan.
  •          Third world traveller – family, health, love for country.


Kung susumahin, sa 18 out of 19 makikita ang mga sagot na may kinalaman sa “relationships”. Kaya sa munting pa-survey na ito makikita na marahil ang sagot nga sa “What makes a good life?” ay ang pagkakaroon ng malapit na koneksyon sa ating pamilya, mga kaibigan at komunidad.

Kaya maraming salamat sa 19 na taong sumagot sa napaka-random at unexpected na tanong ko sa kanila noong araw na iyon! Yey!


x-o-x-o-x


P.S.

January, 2017

1. Dapat pala ay inayos ko ang tanong; hindi dapat ganuon ka-impulsive. Kaya siguro hindi sumagot ang iba dahil napaka-spontaneous nito (walang objective o paliwanag kung para saan ang tanong na iyon, kaya salamat talaga sa mga sumagot hahaha, sa tingin ko naman nakakuha ako ng napaka-raw answers dahil sa biglaan na paraan).

2. Nakakatuwa kasi bigla akong nagkaroon ng koneksyon sa mga taong matagal ko na rin hindi nakakasama o nakakausap. Yung kahit paano ay naka-chat ko sila sa fb kahit saglit lang.

3. Naging interesting ito para sa akin. Ang sarap sa feeling na magpa-survey nang walang kinalaman sa research sa school o pag-aaral; yung wala kang inaalalang pagpasa o deadline!



Sabado, Hunyo 24, 2017

When In Tawiran 02


Tawiran, Bulacan (2017 05 11 / Thu, 6:15 PM)

Tawiran, Bulacan (2017 05 11 / Thu, 6:16 PM)

Tawiran, Bulacan (2017 05 11 / Thu, 6:17 PM)


  • Ito ang ikalawang beses ng pag-bike ko sa may Tawiran, Bulacan.
  • Sayang, hindi ako nakapagtala.
  • Basta ang alam ko lang, masarap manuod ng sunset sa may tulay.


Lunes, Hunyo 19, 2017

Jasper 02: next time :)


                Homeroom (2017 06 16)

                Ang una ko talagang naisip gawin sa aming homeroom ay magpa-survey at humingi sa kanila ng opinyon tungkol sa paggamit ng red ballpen ng mga teachers sa pagtsi-check ng kanilang mga output. May article kasi akong nakita na nagbibigay ng suggestion na mas mainam daw ang paggamit ng green ballpen (pero actually di ko pa nababasa lol), narinig ko rin na ibinalita ito sa tv.

                Kung hindi man iyon, ang pangalawa kong naisip ay magkaroon kami ng isang group discussion sa isang bagay na maaari nilang pakinabangan; naisip kong pag-usapan namin ang isa sa mga video na meron sa The School of Life sa youtube. Halimbawa yung usapin sa paano ba maging mas confident, o kaya ay mapataas ang self-esteem o kahit na ano pang topic na may pakinabang sa kanila na hindi masyadong napag-uusapan o nabibigyan pansin sa mga regular na subjects na meron sila ngayon.

                Ngunit sakto naman na nagkaroon ako ng task sa scilab. Kailangan mailabas ang lahat ng gamit sa stock room dahil aayusin na iyon. Kaya kinailangan ko ang kanilang tulong para magawa ang task. Mabuti na lang at wala pa akong nabanggit tungkol sa gagawin namin sa homeroom kaya hindi naman ako nabigo sa kanila.

                Ang nakakatuwa pa, halos lahat talaga sila ay may naitulong at nagawa. Kahit pa paglilipat lang ng gamit ang task namin, sila na yung nag-volunteer na magpunas sa mga lamesa, mga bintana, walisan ang stockroom, pati na magdilig ng halaman. Sana ay lagi silang ganun, lalo na paniguradong hindi ito ang huling pagkakataon na kakailanganin ko ang tulong nila.

                Kaya sa susunod na homeroom na lang namin gagawin ang naisip ko.



Sabado, Hunyo 17, 2017

patayin at haluin :)


                Hindi ako mahilig manuod ng mga Korean teleserye (o K-drama series ba ang tawag dun?), kaya nga nagtataka ako kung bakit napakarami ang nahu-hook sa panunuod ng mga ganun. Manuod ng Korean movie pwede pa, dahil mahusay naman talaga sila gumawa ng pelikula, pero yung mga drama-teleserye-thingy… hindi talaga.

                Pero kanina, habang kumakain ako ng lucky me instant lomi with egg di ko sadyang napanuod ang The Legend of the Blue Sea sa channel 2 (nakabukas ang tv eh). Natawa ako sa ilang eksena, tulad ng may kakayahan pala yung lalaki dun na masagap sa isip nya ang kung ano mang naiisip ng babae, kahit kasi di literal na nagsasalita yung girl eh ang dami-dami naman nyang naiisip, tapus yung ibang eksena ganun din laughtrip!

Uso rin sa mga estudyante ngayon yung salitang “oppa”; oppa ng oppa; minsan kairita sarap “oppa”-kan ng mga bibig hahaha. Hindi pa naman siguro ganuon kasama ang sobrang pagkapanatiko ng mga kaibigan, kakilala, at pati na mga estudyante ko sa mga Korean… sa tingin ko hindi pa naman. Kahit na feeling ko parang virus ito na lumalaganap (parang yung The Flu lang). Yung nakikita ko na ang profile pic nila sa fb ay isang Korean guy, pati na sa wallpaper ng cellphone ay Korean pa rin, wala pa naman sigurong masama doon hahaha. Pero sana talaga wag naman tayo sobrang malunod sa kanila, kasi baka malusaw naman yung sa atin.

Nito ring nakaraan, habang nag-aalmusal, at syempre bukas ang tv, napanuod ko sa CNN Philippines (channel 9) ang tungkol sa iba’t ibang grupo na gumagamit ng ating mga indigenous na bamboo musical instruments. Sa isang bahagi ng palabas ay ininterbyu ang isang lalaki tungkol sa kanilang adhikain na mapalaganap, maipakilala at maipagamit lalo na ng mga estudyante ang ating sariling mga instrumento.

Naalala ko nung nakapagturo ako ng MAPEH (isang quarter lang), isa sa mga topics ay tungkol sa musical instruments ng Cordillera. Napakahirap ituro iyon dahil unang-una wala namang mga bamboo musical instruments na available kaya hanggang video na lang nauuwi ang pagtuturo ko noon ng Music. Tama ang sinabi ng lalaki, mahalaga na matutunan din ng mga estudyante kung paano ito gamitin, na meron talagang mga ganitong instruments na nag-eexist (hindi lang sa picture at video o makikita lamang sa mga bulubundukin). Ngunit dahil nga sa kakulangan ng kagamitan hindi nama-maximize ang pagkakataon na mapalalim pa ang pagkilala sa sarili nating kultura.

Na-imagine ko lang, what if bawat isa sa atin ay mayroong indigenous bamboo instrument, napaka-unique siguro at ang saya ng jamming! Sa ngayon, bamboo flute lang ang meron ako, nabili ko lang ng 50 pesos sa Sagada hahaha. At oo, di pa rin ako makatugtog ng kahit na ano gamit iyon, sintunado pa rin ang lumalabas na tunog, parang boses ko.

Nung miyerkules naman ng gabi, sa hindi ko mawari kung bakit, nanuod ako ng ilang mga fliptop battles sa youtube (pamilyar lang ako sa fliptop kasi ginagawa yan ng mga bata dito sa labas namin pero hindi ko alam na isa rin pala itong malaking subculture(?); ang mga napanuod ko ay ang laban nila badang vs zaito; loonie vs shehyee; at sinio vs shehyee. Ang masasabi ko lang (bilang first time ko silang napanuod) – magaling maghabi ng mga salita si Badang (kaso sayang nagka-kaso siya); laughtrip  na ka-battle si Zaito; iba ang mga suntok ng linya ni Loonie; si Shehyee naman sa tingin ko ay mas ok siya sa mainstream; at si Sinio magaling naman siya pero nung napanuod ko ang laban nila ni Shehyee saka ko lang naintindihan yung sinio-issue noon sa fb, eh hindi ko pa naman kilala noon kung sino si Sinio.

Ang pinaka-natutunan ko sa araw na ito ay kung paano maging creamy ang lucky me instant lomi at maging evenly distributed ang egg sa sabaw nito. Dapat pala nakapatay na ang apoy, tapus ilalagay mo na ang itlog sa sabaw, at hahaluin ng dahan dahan, hanggang makita na mala-hibla hibla na ito. Ganun pala yung teknik, now lang ako ng nagbasa ng instruction sa likod ng pakete. (So hindi pala dapat hinahalo agad ang itlog at sabay na pinakukuluan kasama ng noodles lol.)


2017 06 15



Miyerkules, Hunyo 14, 2017

When In Tawiran


Sunrise at Tawiran, Bulacan (2017 05 01 / Mon 6:05 AM)


                Sa Lanzones lang dapat ang overnight swimming ng grupo, pero napakaraming tao para sa isang maliit na resort. Nauwi sa Villa Elena kung saan huling nakapag-swimming na kumpleto ang barkada (taong 2013 pa).

                Naka-bike kami ni Olan, nag-jeep naman ang iba; sa daan ay napatigil ako sandali para kunan ang pagsikat ng araw sa may Tawiran.


2017 05 01



Martes, Hunyo 6, 2017

Jasper 01: "Sana naman amazing!"


                Wala ako masyadong ideya sa kung sinu-sino ang mga estudyante na kabilang sa advisory class ko ngayon taon (10 – Jasper); maliban na lang sa iilan na kilala ko na dahil naging estudyante ko sila noong grade 7. Kaya malinaw na dalawang beses kong silang matuturuan sa junior high.

                Naalala ko tuloy yung mga estudyante ko noon sa private school; ako na nga yung science teacher nila ng 3rd year, ako pa rin ng 4th year. May awkward feeling tulad ng paano ako ulit makapag-i-establish ng bagong routine eh nakasama ko na sila? May advantage rin kahit paano dahil alam ko na ang likaw ng kanilang bituka – mga kakulitan, kalokohan at attitude sa pag-aaral; gayunpaman, lagi namang may bagong discoveries.

                Ang nakaka-excite lang sa para sa ilang estudyante na kilala ko na sa advisory class ko ngayong school year ay yung makita kung gaano na ba sila nag-mature mula noong una kong silang naturuan noong grade 7. Physically, kitang-kita ang pagma-mature nila; yung mga dating hindi naman lumalampas sa balikat ko yung height, ngayon yung iba sa kanila halos mas matangkad pa sa akin; yung mga dating maliliit lang tignan sa klase, ngayon malalaking bulas na. Sana lang, nag-mature na rin ang kanilang attitude sa pag-aaral.

                Ito ang unang araw na nakita ko ang karamihan sa kanila. Una kong nakilala sila Edilbert, Bhenedick, John Mark, Erica at L J, sila kasi ang nakatulong ko sa pagbibigay ng mga libro. Ito na rin marahil ang unang tala ko tungkol sa kanila bilang adviser ng “Jasper”.

                Kaya good luck sa amin this school year! Sana naman amazing!


2017 06 01



Linggo, Hunyo 4, 2017

bike


                May mabuting dulot din ang mag-bike kahit pa isa o dalawang beses lang sa isang linggo. Dati ay hingal ko pang mararating ang tulay ng Tawiran at haggard na manunuod ng sunset; pero ngayon napansin ko na nakakuha na ako ng tyempo sa pagba-bike, hindi na ganun kahingal o kapagod. Natutunan ko na ring mag-adjust sa kalsada, pamilyar na kumbaga sa mga lubak at sa mga pababa o pataas na daan pati na sa mga tao at sasakyan, pinakamahirap sa bandang palengke ng Paco dahil doon laging maraming tao.

                Malalaman ko na maganda ang makikitang sunset sa tulay kapag narating ko na ang palaisdaan na may matataas na tulos ng kawayan; kapag doon pa lang ay halos humihiwa na sa mga siwang ng ulap ang liwanag ng araw, siguradong dramatic iyon pagdating sa tulay; o kaya naman ay kapag nakita kong namumula na ang langit ay magpi-pedal na ako ng mas mabilis maabot lang ang ganuong eksena sa tulay ng Tawiran.

                Marami rin akong nakakasabay na nagbibisikleta sa daan, pero hindi lahat ay papunta sa tulay. Iba’t ibang grupo rin ng tao ang naroon – may pamilya na nagpapalipas oras o nagpapahangin kasama ang kanilang mga chikiting; may mga lovers in tulay din; mga soloista tulad ko; at magbabarkada. Karaniwan lahat ng nagpupunta roon ay naka-bike rin, meron ding iilang mga nakamotor. Kahit pa nga mga pumapasadang jeep at ibang pang commuters ay binabagalan ang takbo kapag narating na nila ang tulay para lang mapagmasdan ang paglubog ng araw.

                Minsan napakaulap ng langit, minsan maaliwalas. Napakaganda panuorin ng sunset doon, mula kulay orange hanggang sa mamula-mulang langit, at saka naman unti-unting magdidilim.

                Camera phone lang ang gamit ko sa pagkuha ng larawan, minsan sayang yung ibang eksena, kasi hindi ko makunan ng maayos kahit pa naka-lowlight o night mode na ang setting ng camera; epektibo lang ito sa liwanag. Kaya nakaka-challenge rin kumuha ng larawan gamit ang kung ano lang na spec ng cellphone ko.

                Mas okay din sana kung merong handy cam na pang dslr na ang peg tulad nung nababasa ko sa blogger ng “I dreamed of this”, meron siyang review at mga shots nya gamit ang sony RX100 III at ricoh gr II. Ganda! Magkaroon lang ako ng isa dun keri na ang street photography!

                Madalas kong ayain ang grupo sa may tulay, lagi kong sinasabi sa aming group chat sa fb na kung sakali man na pupunta sila ay sa tulay na lang magkikita-kita… pero kahit isang beses, sa buong buwan ng Mayo na ang sipag kong mag-bike ay di ko sila nadatnan kahit isa man lang sa kanila hahaha. Well, busy rin kasi at may iba’t ibang ginagawa ang bawat isa. Bukod pa dun, hindi naman lahat sa amin ay marunong mag-bike (pero sa isip ko pwede namang mag-commute hahaha mahirap nga lang pauwi). Kaya kapag nagka-dslr cam ako, “who u” talaga sila akin hahaha (joke lang).

                Sa pasukan, di ko sigurado kung mapapadalas pa ba ang pagba-bike ko, pero salamat sa buwan ng Mayo, itong pagbibisikleta ang naging physical activity ko.


2017 05 31


Biyernes, Hunyo 2, 2017

na-break na ang sumpa :)


Nag-text si Sarah na magkikita-kita ang grupo para sa birthday ni Tina. Nag-reply agad ako sa kanya dahil matagal ko na rin silang di nakikita; pero nagduda ako kung matutuloy ang pagkikitang ito, kasi ang alam ko (pati na rin nila) na may “usapan” kami na dapat daleyed ng 1 month ang pag-celebrate ng birthday dahil ganun yung nangyari kay Olan (na unang nag-birthday sa amin dahil month of January siya), isa pa ay mukhang hindi pwede si Ayz dahil yun din ang expected nyang mangyari.

                Pero, nagwagi si Sarah na ma-break ang sumpa! Kaya nagkitakits ang grupo ng 5pm sa Teapop. At syempre, di naman kami sakto pumunta dahil kung di si Olan ay ako ang matagal na kumilos bago umalis. Kagigising ko lang nun, nag-muni-muni pa bago maligo, nag-ayos at hinanap pa ang keychains na ipamimigay namin ni Olan sa grupo.

                Sa madaling sabi, nauna na si Clang at Sarah, at saka naman ang pagdating namin ni Olan, hanggang sa maya-maya ay dumating na rin sila Ayz at Nhie kasama ang cute na si baby Naru! Maraming ring mga kakilala ang nakita ko sa Teapop – mga kasamahan sa trabaho (na nasa ground floor); mga dati kong advisory class (na actually nung una ay hindi ko agad na recall ang mga pangalan samantalang tatlo lang naman silang naroon, pagkauwi ko ng bahay saka ko lang na-recall ang kanilang mga pangalan, kung hindi ako nagkakamali sila Remaylyn, Ana Mae at Trisha); isang dating estudyante at mga kasama niya; at bago pa silang lahat una ko pa palang nakita ang magulang ng dati ko ring student sa private school na isa ring public school teacher.

                Isa na nga talaga sa mga perks(?) ng pagiging guro; kahit saan ka mapunta may kakilala.

                Kwentuhan muna habang naghihintay sa pagdating nila Mam Alo at Tina. Ikinabit ang tarpapel na gawa ni Sarah at syempre ang cute na si baby Naru ang sentro ng aming atensyon habang naghihintay.

                Napag-usapan na rin ang tungkol sa eskwela, nabanggit ko kay Clang na hindi pa ako excited sa darating na school year, kahit pa ina-anticipate ko naman ang mga bagong students, mga challenges at surprises na mangyayari sa school year na ito, pero hindi na katulad ng dati. O baka kasi di pa nagsi-sink in sa akin na pasukan na, yung tipong alam ko na pero di ko pa nari-realize (o dinadamang mabuti).

                Nakapag-order na kami nang dumating sila Mam Alo at Tina, sakto lang din para hindi kami masyadong maghintay. Makailang beses din sinubukang tawagan ni Mam Alo si Budang pero walang sumasagot.

                Di ko na madi-detalye ang kwentuhan at tawanan, mga catching up stories o ilang updates sa kani-kaniyang ganap sa buhay. Pero ngayon lang namin nalaman ang tungkol sa inguinal hernia ni Clang; mukhang hindi pa naman ito malala kaya sana ay maagapan niya. Iyon pala ang dahilan kung bakit siya nagpunta nitong nakaraan sa PGH.

                Bago umuwi ay dumaan muna kami ng Mercury, at hindi ko rin malaman kung bakit ako napabili ng V-cut (potato chips) at Mars (chocolate); ang alam ko, binibili ko lang ang mga ito bilang comfort food tuwing busy or stressful days.

                Dalawang bagay ang na-realize ko sa araw na ito –

(1) minsan, may awkward moment talaga kapag nami-meet mo unexpectedly ang mga dati mong students, pero hindi sa tatlo kong students na nakita kong magkakasama, masaya akong makita sila na close pa rin, naalala ko pa nga habang nasa trike kami ni Olan na ang batch nila ay graduating na this school year sa kani-kanilang kurso sa kolehiyo; at lalong hindi rin sa isang katatapos lang na student ko (sa junior high) na nagawa pa ngang magmano nung nakita ako;

(2) na it is always a good feeling to be with your friends! Napakaliit lang ng circle of friends ko, pinaka-kaunti na yung tatlo kami at pinakamarami na ata yung 12; may iba’t ibang grupo pero hindi rin ganun karami. With my personality na introverted, mahirap para sa akin ang laging nasa malaking grupo o maramihang grupo ng mga kakilala at kaibigan; una ay nanghihinayang ako na sa sobrang laki ng grupo ay hindi ko naman nakikilala nang lubos ang bawat isa, kaya lagi kong preferred ang small group na gathering; pangalawa ay magiging manipis lang ang attention at affection na maibibigay ko sa mga maramihan at malakihang grupo, mahirap para sa akin na i-accommodate yun. Hindi ko alam kung naiintindihan ba ito ng marami pero sa mga kapwa ko introvert marahil gets nila ‘to.

Ang exciting lang na isipin sa ngayon ay kung ano ang mga magaganap pa sa aming magkakaibigan like after 10 or more years, for sure malaki na si baby Naru pati na rin yung mga anakis nila Mam Yna at Marco; like sino naman kaya ang susunod na ikakasal o may bago na naman bang baby sa grupo?  Marami pang mga positibong bagay ang maaaring mangyari sa mga kaibigan, mga kaklase ko at mga naging students ko at pati na rin sa buong Pilipinas! Kaya let us hope for the best! Ganun.


2017 05 30



Miyerkules, Mayo 31, 2017

"Para akong thesis na naghahanap ng significant difference…"


(1)
Minsan, iniisip ko “paano kung sa ibang field naman ako magtrabaho?” Pakiramdam ko kasi, para bang masyado na akong pamilyar sa school environment. Maaaring totoo na para sa lahat ng nakaranas maging estudyante (ang mag-aral, ang maggugol ng maraming oras sa eskwelahan, lalo na ang makapagtapos) isa ang eskwelahan sa di malilimutang lugar. Iniisip ko lang, ano kayang “significant difference” ang meron kung sakaling mag-iba ako ng trabaho? Para akong thesis na naghahanap ng significant difference…

(2)
Bakit ba para matuto ay kino-contain natin ang mga sarili sa loob ng classroom? Parang kakaiba na tuloy ang tingin ko sa eskwelahan. Para na nga siguro itong selda? Ewan. Posible kaya yung matuto ka talaga through experience? Yung literal na nasa labas naman ng classroom. Sa tingin ko, kung ganuon ang sistema ng edukasyon, hindi na natin kailangan pa ng grades, ng desisyon kung pass o fail; kasi binigyan ka na ng pagkakataon na matuto sa labas, kaya kung ano man ang natutunan mo, natutunan mo man o hindi, ikaw na ang makapagsasabi at tanging ikaw lang ang dapat na masisi; pero siguro kailangan din ng something na pang-quality control ika nga; pero sana ibang pamamaraan naman, hindi yung puro result lang ng exams.

(3)
Masaya namang ma-involve sa school; pero baka kasi may iba pang paraan ng pag-grow nang hindi ko kailangan na mag-stay dun.

(4)
Siguro nga ay mahirap na kumawala pa sa sistemang nakagawian na; tulad nitong system of education na meron tayo, ito na kasi yung standard, pinaka-concrete as of now. Pwede mo lang itong hamunin at baguhin kung may maipre-present ka rin na bago, kumpleto, at konkreto. Pero di ba nagsisimula naman lahat sa mga ideologies?


2017 05 28



Lunes, Mayo 29, 2017

21. pwedeng both?


         Ang lugar na iyon ay parang faculty namin sa tanghali (ang oras kung kailan naghahalo na sa iisang room ang mga AM at PM teachers). Samu’t saring usapan ang iyong maririnig. Parang tiangge ganun. Kung hindi man dedma, natatawa na lang kami kapag nagaganap iyon sa faculty; normal lang naman ang ganung eksena, tatahimik din kapag nakauwi na ang mga AM teachers at kapag nasa klase na ang karamihan sa mga PM teachers.

            Sa ganung sitwasyon ko maihahalintulad ang coffee shop na iyon.

            Hindi naman talaga magkape ang main objective namin; maaaring isa na yun kasi malamang mapaalis kami kung wala naman kaming order lol, pero higit sa lahat kailangan namin ng lugar kung saan kami makakapag-usap at makapagpapalitan ng ideya, makagagawa ng TOS at pre/post test ni Dreb.

Tapus, kung anu-ano na lang ang aking napansin -

            Si ate na nasa kanan namin ay naka-black sweater, nakatali ang buhok, tapus naka-white cap. Masyado siyang busy sa ginagawa niya, nakita ko na ang dami nang guhit at sulat ng hawak niyang papel, tapus may calculator pa siya sa gilid. At naka-earphone.

            Sa harapan ko naman, sa kabilang mesa, mga apat sila doon, lahat nakabukas ang laptop. Sige lang din ang kanilang pag-type; mukha silang mga medical students. Nagbabasa ng pdf tapus click sa ibang tab then type type… kaunting usap kung minsan, tapus basa ulit, then type type again… syempre, may paghigop din ng kape.

            Sa may kaliwa ko naman, isang lalaki na inokupahan yung mesang pandalawahan kung saan naka-pwesto sila Dreb at Neri bago ako dumating. Pagka-order niya, halos iluwa na niya lahat ng laman ng kanyang bag sa mesa – gadget, papel,  at maraming pang papel na may mga underline, highlights at mga sulat din  (tulad nung mga papel ni ate na naka-sweater at naka-white cap, klasmeyt ba sila? lol).

May isang grupo naman sa likod namin na nag-uusap in a very conyo way; pero actually yung isa lang. Yung isang lalaki lang sa kanila ang super conyo; you know, like this and like that, at pagkatapus ganun and this one like duh and stuff.

Hindi ko rin alam sa sarili ko kung bakit ba binigyan ko sila ng pansin hahaha, eh busy rin naman kami, nakiki-library mode din naman kami sa coffee shop na yun. Hindi lang talaga kalakihan ang lugar, kaya kahit pa may ginagawa kami nila Dreb at Neri, hindi ko maiwasang ma-observe ang kung anong meron sa paligid.

Ang busy ng lugar na iyon. Punong-puno ng kwentuhan, kanya-kanyang emote at ganap sa buhay.

Sa lahat, ang pinakamagandang pagmasdan ay yung mga grupo na chill lang. Yung nasa catching up mode lang, o kaya ay family or small group bonding ang peg. Sa isip ko, mas naja-justify nila kung para saan ang lugar na iyon. Sa ginagawa kasi namin at ng iba pang grupo, feeling ko ay nakaka-stress kaming pagmasdan hahaha, at saka na-confuse lang ako kung coffee shop ba ito o library…

O baka kasi pwede namang both!


2017 04 28


Miyerkules, Mayo 24, 2017

20. talaga ba?


                Sige lang sa pagsasalita ang lalaki na kahilera kong nakaupo sa jeep; ingles ang wika niyang gamit, neutral ang accent niya tulad ng karamihan sa atin. Nilingon ko saglit ang kanyang kausap, hindi naman puti. Pinag-uusapan nilang dalawa ang kaibahan ng kanilang mga estudyante. Mukha silang mga nagtuturo sa kolehiyo. Marahil yung isa, balik-bayan na matagal nang nagtuturo sa abroad. Nag-uusap din sila ng taglish kung minsan.

                Ano raw ba ang kaibahan ng mga estudyante rito sa abroad, tanong ng isa. Dito raw, mas pinaghihirapan ng mga estudyante ang kanilang gawain, hindi raw tulad sa abroad. Mas may focus at halaga raw sa pag-aaral ang mga estudyante rito, at saka kapag may sinabing gawain ay talaga raw na gagawin, kaya mas gusto niya na dito magturo.

                Makikinig pa sana ako, marami pa akong gustong madinig; kaso kailangan ko nang pumara. Tsk!



Biyernes, Abril 14, 2017

Museo ni Manuel Quezon


                Sabado (April 8);  Mcdonald’s, Puregold – Paso de Blas.

                Habang kumakain kami ng sundae ni Eldie, biglang tumawag ang nanay ni Neri. Ang sagot ni Neri sa kanyang nanay sa tanong na kung saan pa kami pupunta ay “sa QC” at kung bakit ay dahil “pupunta kaming museum…”

                “May museum ba sa circle?” ang naging tanong namin sa isa’t isa; dahil ang alam namin ay gagala at maglalakad-lakad lang naman kami sa Quezon Memorial Circle. Malay ba namin kung may museum dun, hindi naman kami taga-QC. Bahala na, at least nakapag-paalam si Neri.

                Nagkatotoo ang kanyang alibi; nang marating namin ang Quezon Memorial Shrine nakita namin na may labas-masok na mga tao; sa pag-usisa namin, ang ibabang parte ng shrine ay isa palang munting museum, ang Museo ni Manuel Quezon.

                Natawa na lang kami. At least ligtas kami sa pagsisinungaling!

                Narito ang ilan sa inyong makikita kung sakaling inakala rin ninyo na maglalakad-lakad lang kayo sa circle, manunuod sa mga nagpa-practice ng sayaw at ng mga nag-i-skate board, makikitanaw sa family bonding at pagwo-worship pati na fellowship ng ilang grupo, may museum din na maaaring bisitahin nang libre (pwede ring mag-donate):



Ang Museo ni Manuel Quezon ay binubuo ng limang galleries.


Comandante Manuel Quezon, 1901.


Tanggapan ni Manuel Quezon.


Koleksyon ng ilang kagamitan ni Manuel Quezon.


Ang Gold Inlaid Chest na repository ng 1935 Constitution.


Ang Globular Jar.


Ang caricature ni Manuel Quezon na likha ni Luis Lasa.


Ipininta ni Jose Juco, 1947.


Ang sarcophagus ni Manuel Quezon (1878-1944).


Ang rebulto ni Manuel Quezon na makikita sa oculus ng shrine.


                Ang mga larawan na ito at iba pa ay makikita rin sa aking instagram account.
                Mag-follow-an tayo! Lols.


Biyernes, Marso 17, 2017

"hindi ko na lang sasabihin sa iyo..."


Gusto ko sanang ipaalam sa iyo na yung libro na gustong-gusto kong bilhin at basahin noon pang 2014, na isinulat ng idol kong astronaut, ay nabili ko sa di inaasahang pagkakataon! Mabuti na lang talaga may pera ako nung araw yun (March 4 – Sabado).

Nasaktuhan kong 3-day sale sa SM; akala ko mga damit at appliances lang ang sale o bagsak presyo; pauwi na sana ako matapos kong kumain, naisipan ko lang na dumaan sa NBS. Marami ding nag-sale na mga libro, hindi pa nga iyon ang una kong nakita, hinawakan at binuklat-buklat; nung nakapag-decide na ako na bibilhin ko na yung una kong pinili, bigla ko na lang nahawakan yung isang hardbound na libro, muntik ko pang bitiwan at balewalain, pero buti na lang binasa ko yung title, nang ma-realize ko na ito yung libro na matagal ko na gustong magkaroon ng kopya ay na-excite ang bawat body cells ko hahaha!

Gusto ko sana mag-monologue sa NBS ng – “Hindi ako makapaniwala! Ilang taon na ang lumipas, muntik ko na ngang hindi maalala ang libro na ito, tapus dito ko lang pala ito makikita, pambihira!”

Ganun sana ang mga gusto kong sabihin, pero hindi ko nasabi lol. Luminga-linga na lang ako sa paligid. Tiniyak ko na ako lang talaga ang nakakita sa libro, na ako lang talaga ang gustong bumili nun. At oo ako lang talaga! Tapus yung feeling na nag-iisang kopya na lang ito, grabe jackpot ang feeling!

Nadala na ako eh, may pagkakataon noon na sinabi ko sa kasama ko yung isang libro na gusto kong bilhin, hinawakan niya tapus napag-desisyunan nyang bilhin, eh ako ang unang nakakita, sinabi ko lang sa kanya, pero parang in-offer ko pa ata sa kanya ang libro, yung gusto ko sanang bawiin sa kanya kaso hindi na pwede lol.

Mabalik tayo sa iyo.

Siguro hindi ko na lang sasabihin sa iyo ang tungkol sa libro. Baka kasi hindi mo na rin natatandaan. At saka ayokong hiramin mo ang libro hahaha! Di na nga ako masipag magbasa, mauuna ka pa. Di ko na lang ipapaalam. Iku-kwento ko na lang kung kailan ko man ito matapos basahin. Oo, madamot na hahaha.



Lunes, Marso 13, 2017

dagli 19: pagsisipag, paggising at gravity ng 2016


(1)          Pinipilit kong may magawang makabuluhan o basta kahit anong magagawa sa bawat sandali o oras. Ito ay bilang kapalit ng mga panahon na itinunganga ko lang; yung mga oras na pinalipas ng katamaran.

(2)          Kapag ba naging masipag at mahusay na akong nilalang magiging researcher din kaya ako? Lol. Sige lang, mangangarap pa ako, libre eh!

(3)          Siguro tama nga si Eldie (at Neri). Bumibili ako ng libro pero alam naman nilang sa ilalim ng kama ko lang ito itinatago, ang masaklap di naman binabasa (o kaya ay binabasa naman pero hindi tinatapos).

(4)          Kaya hindi muna ako bibili. Magbabasa muna ako. (Ayan na naman ang Pangako Sa’Yo). Walang promise… but I’ll try my best to read.

- “dagling pagsisipag”
2016 02 09 (Tue, 3:28 PM)

o-O-o

(1)          Grabe. Kagigising ko lang. Nakatulog na naman ako ng alanganing oras.

(2)          Saglit na nagambala ang gabi. Nagkaroon ng maikling shooting sa labas. Di ko mawari ang neighborhood namin. Di ko alam kung bakit kapag may sigalot sa kanilang pamilya, lumalabas sila ng bahay para ibulalas ang kani-kanilang mala-soap opera na linya. Grabe sila mag-workshop. Totohanan at live.

(3)          So, anong oras na naman ako makakatulog?

- “dagling paggising”
2016 02 10 (Wed, 10:54 PM)

o-O-o

(1)          Napahaba ang tulog ko kahapon. Mula alas-kwatro ay tulog na ako, partida nagkape pa ako matapos mananghalian 1:30 ng hapon.

(2)          Nagising ako ng 12:50 ng madaling araw. Kaya eto, gising pa rin ang lolo mo.

(3)          Wala nang tulugan ito.

(4)          Ilang oras pa lang ang nakakaraan, marami nang naglabasan na write-ups at video tungkol sa gravitational wave. Nakapanuod ako ng isang video mula sa fb – “It’s official! Gravitational wave has been detected.”

(5)          Kaya mag-abang na lang ulit tayo ng iba pang updates.

- “dagling patungkol sa gravity”
2016 02 12 (Fri, 1:50 AM)



Huwebes, Pebrero 16, 2017

"...kaya naman pala hindi kami nanalo!" (my quiz bee story, pwede ba ito sa Kwentong Jollibee?)


2016 11 20 (Sun, 11:42 AM)

School Year 2012-2013: Una akong nabigyan ng chance na maging coach ng quiz bee sa isang private school kung saan ako nagturo noon. Si Paulo ang una kong na-train para sa science quiz bee ng BulPriSA. First time kong mag-coach sa contest na ito na ang lagi kong sinasalihan noong ako’y estudyante pa. Hindi kami pinalad na manalo ni Paulo.

School Year 2013-2014: Ikalawang beses na naging coach ako sa quiz bee. This time, si Kyle naman. Dahil sa experience ko sa nakaraang school year, kahit paano ay may idea na ako kung ano ang mga dapat na i-review, ang mag-budget ng time at ang maghanap pa ng mga references na pwede maging reviewer. Nagtapos si Kyle sa contest bilang 6th place (masaya ako dahil nagka-medal sya); at kahit paano ay na-improve ang aming rank last year! Ito rin ang huling taon ko sa private school.

Dalawang school year ang lumipas, bago ako ulit nabigyan ng chance na maging coach for quiz bee, this time para sa grade 10 level (nasa public school na ako). Hindi ito tulad noon ng BulPriSA na lahat ng level ay magkakalaban.

School Year 2016-2017: Si Kate naman ang aking na-train. Masasabi ko na si Kate ay kasing bright tulad ni Paulo, at may retentive na learning tulad ng kay Kyle. Sa una pa lang, alam ko na mahusay ang batang ito. Maraming pagkakataon na sa bawat pagtatapos ng review session namin ay feeling dry at haggard na ako hahaha.

Sa una naming pagsabak sa District Level ay nag-2nd place si Kate! Doon pa lang ay masaya na ako; at lalong kakaiba yung experience dahil ang mga coaches ngayon ay halos kakilala ko – mga dati na talagang coach ng quiz bee, mga teachers pa sa pinanggalingan kong high school, mga dati kong kasama sa private school, at ang iba ay mga kaklase ko noong kolehiyo kaya para na rin itong mini-reunion at homecoming! Dahil sa kanyang pagkapanalo ay umusad kami sa Division Level.

Nanalo si Kate ng 1st place sa Division Level, kaya pasok kami sa Regional Level ng science quiz bee. Malaki pa rin ang pag-asa ko kay Kate na maka-pwesto sa regional. Pero naging mahirap ang laban dahil halos lahat ng mga kalahok ay galing sa mga science high school. Nagtapos si Kate bilang pang-siyam sa contest. Masaya pa rin ako, dahil napakahirap din talagang manalo, dahil kung hindi man tabla ay dikitan ang mga score. Kaya salamat pa rin kay Kate sa kanyang husay at tagumpay.

                Sobrang nakaka-inspire na makita ang maraming mahuhusay na bata noong kami’y nasa regional level (noong Nov. 19 sa Marikina HS). Hindi ko naman talaga naisip na magiging coach ako ng quiz bee; ang goal ko nga noon (noong ako’y estudyante pa) ay ang ma-represent ang aming school sa National Quiz Bee ng General Information na pinapalabas sa tv hahaha! (Pero di natupad, naiyak pa ako dahil dun lol).

Sa naging experience ko sa pagiging coach, ang hangad ko ay mas maging mahusay pa at ang makapasok sa National Level! Yun lang. Di man natupad sa akin ang pangarap ko noon, matupad man lang kahit sana sa batang mati-train ko sa quiz bee. At hindi rin naman ako nag-i-expect na maibigay pa sa akin ang task na ito sa susunod na school year, dahil marami rin talagang mahuhusay; ang saya lang ng experience!


2017 02 13 (Mon, 2:23 PM)
Update:

Akala ko ay tapos na ang journey namin ni Kate sa science quiz bee, dahil hindi kami nakakuha ng 1st o kaya ay 2nd place noong regional para umusad sa National Level. Kaya inakala ko na ang kagustuhan kong makasama sa National Level ay baka sa susunod na school year na lang kung papalarin pa. Pero, sa memo na inilabas ng ASEP ay maaaring lumahok sa national level (14th National Science Quest) ang nag-first o second place sa regional o division level. First place si Kate noong division, kaya nagkaroon kami ng chance na lumahok national science quiz bee noong Feb. 11 sa Baguio City Nat’l HS.

Sa isip ko, kaya siguro hindi ko magawang i-post sa aking blog ang nauna ko nang naisulat (noong Nov. 20, 2016 pa) tungkol sa karanasan ko sa quiz bee bilang coach ay dahil meron pa palang isang event na magaganap. Sa madaling sabi, ay nakalahok kami sa national science quiz bee!

Hindi ko maitatanggi na kahit malaking bagay na ang makasama kami sa national level, ay achievement din kung makapu-pwesto kami kahit hindi man first place sa contest. Sa pakiramdam ko ay may chance si Kate, at para na rin sa tagumpay ng school. Umabot sa 96 ang lahat ng bilang ng mga kalahok (36 mula sa private school at 60 mula sa public school) at 5 lang ang magkakaroon ng award. Hindi kami pinalad na maka-pwesto alin man sa lima. Alam ko na agad, dahil umiling-iling si Kate nung makita ko siya  paglabas nya sa room, nasabi ko na lang sa sarili na “Salamat na rin at tapus na.”

Sa bus habang pauwi, nasa isip ko pa rin ang contest. Ang tanong ko sa sarili “Bakit kaya hindi kami nanalo?” at maraming hinuha ang aking naisip -

(1) Marahil ay di sapat ang preparation namin; baka kulang pa yung mga ginamit naming references at reviewer;

(2) Dapat ba ay nag-review kami habang nasa Baguio? Pero mas ok na ma-relax na lang si Kate bago ang contest;

(3) Kinse lang ang naging mga tanong; 5 lang sa bawat category. Sa isip ko ay di sapat ang mga tanong na ito para malaman ang pinakamahusay sa 96 na kalahok; 5-5-5 ang format nila para sa easy, average at difficult round, di tulad noong district hanggang regional na 10-5-5. Labinlimang tanong lang, kumpara sa dami ng nirere-view ng isang kalahok sa quiz bee.

(4) Kung naging mas-organized kaya ang contest ay mas naging maganda ang laban? Exhausted na ang mga kalahok bago pa man ang kompetisyon. Pinagkasya sa isang usual na public classroom size ang 96 na kalahok! May mga nakatayo na sa likod, at may mga nakaupo na sa sahig, hanggang sa magkabilang gilid ng quiz master ay may nakasalampak sa sahig na contestant, at dikit-dikit pa silang lahat. Sa madaling sabi, hindi naging convenient sa mga contestant ang venue. At iisang room lang ang ginamit sa dami ng classroom na maaaring gamitin. Isang room lang mula grade 7-11. Isipin na lang ang hirap sa paglabas at pagpasok ng mga kalahok sa tuwing matatapos ang laban ng isang grade level. Talagang siksikan. Dinaig pa sa pagiging organisado at sistematiko ng district, division at regional science quest ang national science quest na ito.

Sa byahe pauwi lulan ng bus, pinatahimik ko na lang ang aking isip sa pagbabasa ng Tuesdays with Morrie. Ang aral ng ‘detachment’ ang pinaka-natandaan ko sa aking pagbabasa. Kakaiba ang naging paliwanag ni Morrie ukol sa kahalagahan ng detachment. Ayon sa kanya -

“If you hold back on the emotions--if you don't allow yourself to go all the way through them--you can never get to being detached, you're too busy being afraid. You're afraid of the pain, you're afraid of the grief. You're afraid of the vulnerability that loving entails. But by throwing yourself into these emotions, by allowing yourself to dive in, all the way, over your heard even, you experience them fully and completely.” ― Mitch Albom, Tuesdays with Morrie

Kaiba sa literal na pagkakaunawa natin sa pag-’detach’; hindi ito basta lang paghihiwalay ng ating sarili sa kung ano mang bagay. Para kay Morrie, kapag nilunod mo na ang iyong sarili sa ano mang iyong nararanasan (halimbawa ay lungkot, pagmamahal, takot o hindi matanggap na pangyayari) saka mo lang maiintindihan at matututunan na maihiwalay ang iyong sarili sa mga ito.

Parang yung sinabi ni Ma’am Badet sa general psychology class namin noong kolehiyo na kung may kaibigan kang broken-hearted, wag mong sabihing ‘okay’ lang siya, hayaan mo siyang magwala sa sakit na nararanasan niya, dahil pag naubos na ang kanyang pighati ay saka lamang siya makakapag-move on; dahil kung hindi niya mararanasan ang umiyak, magwala, magalit o sumigaw ay maiipon lamang ang ganuong uri ng emosyon sa loob niya, at hindi niya maihihiwalay ang sarili sa pighati niyang nararamdaman.

Kaya, hinayaan ko rin ang isip ko na mag-isip ng kung anu-ano hanggang sa mapagod na ako. At sa dulo ay ang naisip ko na lang ay “better luck next time”. Hanggang sa mabuksan ko nga ulit ang file na ito. Muli kong binasa ang sinulat ko noong Nov. 20 lalo na yung huling paragraph -

“Sa naging experience ko sa pagiging coach, ang hangad ko ay mas maging mahusay pa at ang makapasok sa National Level! Yun lang. Di man natupad sa akin ang pangarap ko noon, matupad man lang kahit sana sa batang mati-train ko sa quiz bee. At hindi rin naman ako nag-i-expect na maibgay pa sa akin ang task na ito sa susunod na school year, dahil marami rin talagang mahuhusay; ang saya lang ng experience!”

Na-ngiti na lang ako kasi natupad naman pala ang goal ko, ang “makapasok sa National Level! Yun lang.” kaya naman pala hindi kami nanalo! Lols.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...