Mga Pahina

Lunes, Agosto 29, 2016

topaz 05: Storm


                Pinalitan na namin si Storm bilang presidente ng aking klase. Ito ay dahil sa napakaraming pagliban niya mula noong matapos na ang training at laban nila sa volleyball. Sayang, dahil malaki pa naman ang potensyal ni Storm bilang leader; sa katunayan, siya pa nga ang captain ng volleyball team. Nabanggit niya na noong siya ay nasa grade 9 ay dati na rin siyang napalitan sa pagiging class officer – napalitan siya dahil di na niya magampanan ang kanyang “tungkulin” sa kanilang pangkat.

                Naalala ko, isa si Storm sa mga aktibo na nagpa-participate sa klase… kaya nanghinayang din ako sa kanya… ipinagtaka ko pa nga ang maraming line of 7 na marka niya sa card noong siya ay grade 9 gayong may husay din naman siya sa klase… pero ngayon alam ko na kung bakit. Resulta iyon ng kanyang mga absences dati… na nangyayari na naman ngayong siya ay grade 10 na.

                Nung minsan ay bigla na lang ulit pumasok si Storm… kinamusta ko siya at tinanong kung bakit napakatagal na niyang absent sa school. Ang sabi niya dapat daw ay magpapagawa siya ng sulat sa kanyang magulang (na siya ay nagkasakit) para pagtakpan ang kanyang mga absences pero sinabi naman niya na ang dahilan ng kanyang pagliban ay dahil sa kanyang katamaran – ramdam ko naman ang kanyang sinasabi noong araw na yun, walang motivation ang batang ito sa kanyang pag-aaral.

                Tinanong ko na lang kung bakit siya pumasok noon ding araw na iyon… ang sabi niya – may nakita raw kasi siyang isang elementary pupil (na nakausap niya saglit) na pumapasok kahit na hindi kalakihan ang baong pera; na-realize raw niya na kung yung bata nga na iyon ay pumapasok pa rin kahit maliit lang ang perang baon bakit hindi siya na kumpleto naman ang baon sa eskwela.

                Akala ko naman dahil doon ay magbabago na siya; makalipas lang ang ilang araw nawala na naman siya sa klase… at kung kelan malapit na ang periodical test ay saka naman papasok. Hindi lang naman siya ang ganito sa aking klase, ililista ko na rin sina Balbuena at Gozon.

Pahirapan pang makausap ang kanilang magulang, hindi ko tuloy malaman kung aware ba ang mga magulang ng batang ito sa nangyayari sa kanilang mga anak; walang contact number, hindi naman umaattend sa GPTA… yung iba namang magulang kung hindi nagta-trabaho sa ibang bansa ay magkahiwalay naman kaya kung kanino na lang ata na relative ibinilin ang anak; mabuti sana kung katulad nila ang tita ni Borjal na bumibisita talaga sa eskwelahan (kahit pa nga hindi ko naman ipinatatawag) para malaman ang mga updates ukol sa kanyang pamangkin.

Naalala ko noong nakaraang school year, sila Erica at Alfred ay binisita ko pa sa kanilang bahay para lang maibalik sila sa eskwelahan… mukhang napaaga naman ata ang paghingi ng tungkulin na “home visitation” para sa mga hawak ko ngayon… makaahon lang ako sa ibang gawain, magkakaroon sila ng di inaasahang bisita.



Biyernes, Agosto 26, 2016

dagli 17: "...bahala na ulit si Batman."


                Mas malaki pa ang keyboard na gamit ko ngayon kaysa sa aking primitibong netbook. Sira pa rin ang ilang mga keys nito (pinaasa lang ako kamakailan nang bigla na lang gumana ang lahat, pero makalipas ang ilang araw ay bumalik na naman sa dati nitong depekto)… kaya pansamantala, kinuha ko muna itong keyboard sa desktop na matagal naman nang hindi nagagamit. Nakakapanibago lang sa pagta-type dahil mas kailangan dito ng “diin” sa pagtipa… kumbaga mala-typewriter ang peg; pero mas gugustuhin ko na ‘to kaysa naman palipat-palit ang kamay ko sa keyboard at mouse para lang ma-click sa on-screen keyboard at ma-encode ang ilang mga characters.

                Ang lagay ng buhay ngayon ay “whirlwind” pa rin ng mga gawain… ang sabi naman eh “tough times don’t last; tough people do”. May mga gawain na okay din sanang pag-ukulan ng effort at oras, pero dahil nagsasabay-sabay ang mga ito “I can only do so much”.

                Ang tanging winner para sa week na ito ay nang mapalitan ko na ang aking table; ibig sabihin ay hindi na ito ang dati kong messy na table, kaya in other words ay nakapag-organize na rin ako ng aking mga gamit (kahit di pa 100% pero at least na-sort ko na ang mga bagay-bagay kaya nagkaroon na rin ng kaliwanagan ang aking kwarto, sa wakas kwarto na ito! Nag-evolve na mula sa pagiging bodega). Hindi na rin nakalagay sa plastic box, kahon ng sapatos at ilalim ng kama ang mga libro ko dahil nailagay ko na silang lahat sa isang bookshelf. Kaya kahit haggardness ang mga things-things na dapat gawin feeling fresh pala ang dulot ng isang table na hindi napupuno ng mga gamit at/o kalat pati na rin ang makita na kahit paano ay may kaayusan na ang kwarto ko.

                Ang tanging tanong ko lang para lahat ng mga dapat kong gawin at tapusin ay “Paano ba ako makaka-survive?” Syempre, bahala na ulit si Batman.



Miyerkules, Agosto 10, 2016

anino atbp.


                Sabado.

                Ang sabi ni Prof. M (tatagalugin ko na lang) “kahit na ang ating anino ay iiwanan tayo sa dilim; kaya nararapat lamang na may mga bagay tayong nagagawa nang mag-isa… yung hindi umaasa sa iba.” Hindi ko alam kung ito ba ay ‘hugot’ nya noong araw na iyon, o sadyang tinadhana na ipatama sa akin hahaha. Kaka-text ko lang din noon kila Eldie at Neri, magpapasama sana akong bumili ng uniform sa SM Manila o North o kahit sa Divi (kung saan meron at kung sila ay available). Ito ay sa kabila nang napakalapit ko naman at madaraanan ko pa pag-uwi ang SM Manila… hindi ko lang talaga feel ang magpunta at maglibot doon nang mag-isa.

                Sakto namang huli na nang mabasa nila Eldie at Neri ang text ko, pauwi na sila (galing sa library ng ibang unibersidad). Maaga ring natapos ang klase; gustuhin ko mang tumambay muna sa library ay lowbat naman itong primitive kong laptop na may anim na keys na hindi gumagana, da best talaga! Kaya minabuti ko na lang na mag-stay sa klasrum at mag-charge muna habang kausap ang isang klasmeyt sa likod about sa kanya at sa ilang mala-MMK na buhay at pakikibaka ng isang buhay-guro. Yung ibang kasama namin ay mas pinili na lamang na matulog (siguro ay may last subject pa sila, o nagpapahinga lang bago sila umuwi; yung iba naman ay nag-ubos na lang muna ng oras sa panunuod ng Korean movie o tv series ba yun (di ko na kasi inusisa eh) sa kanilang mas high-end na laptop, ang alam ko lang emote sa reaksyon ang klasmeyt namin na yun habang nanunuod).

                Lumabas na rin ako ng eskwelahan matapos magpaalam ng aking kakwentuhan; pupunta raw muna siya sa library at gagawa ng assignment sa Statistics. At parang holiday lang ang madalang na pagdating ng mga jeep sa labas. Napansin ko, habang naghihintay ng masasakyan, na nakabukas ang gilid na gate ng San Sebastian Church na dati namang nahaharangan lang ng mga nakaparadang sasakyan. Kaysa naman tulalang creature lang ako sa gilid ng kalsada, doon na lang muna ako nagpunta. Doon ako dumaan sa noon ko lang nakitang bukas na gate sa gilid ng simbahan.

                Kaya naman pala, sa gilid kasi nakatayo ang isang pop-up library (ng The Book Stop Project) at dali-dali pa akong naglakad papunta doon na akala mo ay mauubusan ako ng espasyo at pwesto samantalang isang babae lang naman yung nakaupo at nagbabasa sa pop-up library nung mga oras na iyon. Hindi ako nagmadali nang dahil kay girl, nagmadali ako dahil excited akong makita kung anu-anong mga libro ang naroon hahaha. Sad to say, ang kaunti na lang ng mga libro, naisip ko naunahan na akong mamiyesta ng iba. Ang sabi, maaari kang kumuha ng librong nagustuhan mo pero dapat ay magdo-donate ka ng kapalit, o kaya naman ay pwede ring hiramin at ibalik. Ang tanging dala ko lang na libro sa aking bag ay ang “Erick Slumbook” na hanggang ngayon ay tinatapos (o tinatago na lang hahaha) ko pa rin – nasa mga dulong pahina na rin naman ako, kaunting sipag na lang, mapipirmahan ko na ang dulong pahina (pinipirmahan ko kasi na may kasamang date ang pinakahuling pahina ng bawat libro na matatapos kong basahin… yun ay kung matapos ko ngang talaga lols).

Sa madaling sabi, hindi ko nagawang ipagpalit ang “Erick Slumbook” ko sa alin mang libro na naroon. Dagdag pa, kung may nakita man akong interesting na science book eh luma na (yung tipong hard-bound at brown na ang kulay ng mga pahina); at saka may sentimental value na sa akin ang libro kong iyon – para ko na ngang naging kapitbahay sila Fanny at Roli, at animo’y nasubaybayan ko na rin ang paglaki at pag-develop ni Erick. Kaya matapos ang ilang pagtingin sa mga titles ng book (at hindi kay girl hahaha) ay nagtungo na lang din muna ako sa loob ng simabahan para kahit paano ay makapanalangin ng world peace. Char-mander.

                Unang pwesto ko sa loob ng simabahan ay sa bandang dulo na mga upuan. Kaso di naman ako makapag-concentrate dahil sa init at saka mas marami ang mga taong nauupo sa bandang likod kaysa unahan; kaya naisipan kong lumipat sa bandang gitna kung saan nakabukas ang malaking pintuan sa magkabilang gilid kaya tagusan ang hangin! Ikalabing-tatlong row ng upuan mula sa pinakauna sa harapan – yan ang bilang at eksaktong pwesto ng fresh na fresh na spot sa loob ng simbahan. Natakot lang ako dahil pagtingala ko ay umuugoy ang chandelier na halos nakatapat na sa akin. Dahil sa ginhawang dulot ng hangin, di na ako umalis pa sa aking pwesto… pero nakakabahala rin ang bawat “klink-klank” ng mga piraso na glass ng chandelier. Ang ipinag-aalala ko talaga ay yung masabihan akong “tanga” kapag tuluyan na nga itong bumagsak hahaha; alam ko na ngang malakas ang hangin at umuugoy ang chandelier pero dun pa rin ako pumwesto, nasaan ang aking logic?! Pero dahil matibay naman ang tension force ng tali/kordon na sumusuporta sa chandelier at bilang di naman sapat ang torque na nililikha ng hangin bilang unbalanced force na nagdudulot ng pag-ugoy nito kaya safe and sound pa rin naman ako hanggang ngayon.

                Ang ikinairita ko lang ay hindi ko matapus-tapos ang panalangin kong may kinalaman sa world peace, dahil una nadi-destruct ako sa dalawang lalaking nasa unahan ko na akala ko ay nagko-confess sa isa’t isa pero yun pala ay nag-uusap tungkol sa mga principal nila hahaha (o baka mali rin ako ng pag-intindi sa aking narinig). Dagdag pa na sa mismong likod ko ay may mag-jowa rin na kwentuhan nang kwentuhan at ginawang park ang loob ng simbahan. Pinag-uusapan nila ang kanilang midterm, mga schedule ng bayarin sa eskwelahan, kanilang mga kagustuhan o preference sa buhay, ang kanilang buhay-estudyante at marami pang iba. Kaya in-enjoy ko na lang ang hangin (pati na yung pag-klink-klank ng chandelier… oh sige pwede na ring idagdag yung pakikinig ko sa usapan nila, no choice eh!).

                Alas-kwatro na ng hapon nang lumabas ako ng simbahan, at nakita ko na mas marami nang tao sa may pop-up library; kukunan ko sana ng picture kaso nahiya naman akong magmukhang stalker ni girl (na nakaupo pa rin doon at nagbabasa).

                At nagpunta akong mag-isa sa SM Manila. Habang patungo ako sa BookSale ay sinalubong ako ng mga nag-aabot ng kung ano mang paraphernalia na hindi ko na mabasa dahil kulang na lang ingudngod nila ito sa bawat tao na makakasalubong nila. To appreciate their effort, kumuha ako ng isa, akala ko kasi parang mga flyers lang na kapag kinuha mo sa kanila ay solve na! Yun pala may sulat-sulat pang event. Inabutan ako ng pulang bolpen ng isang agent (na lang ang itatawag ko sa kanya) at sulatan ko daw muna. Ginulo-gulo ko ang sulat ko, kunwari ay cursive na pang-doktor. Alam ko na rin naman ang susunod na mangayayari, sasabihin na ito ay raffle-thingy tapus hahanapan ka ng ID pati na ATM. Sa sarili kong pananaw, hindi dapat hinahayaan ang ganitong mala-harassment na pagbibigay ng info, at saka bakit ako magbibigay ng info sa tulad nito na hindi ko naman lubos na naiintindihan. Pinakita ko na lang ang student ID ko, sinabi kong wala akong dalang ATM o kahit na ano pang ibang ID; echos kong pinirmahan ang pirasong papel na sinulutan ko nung una. Iniwan niya sa akin ang mas malaki pang bahagi, sinulat nya ng kanyang numero, i-text ko raw siya pag nanalo ako… nye!

                Lumakad at umakyat na ako gamit ang escalator para hanapin ang Department Store. Tapus, hindi ko mabalanse sa isip ko (kung meron man) kung bakit kapag mayaman ay bagay sa kanila ang magpunta ng mall kahit pa nakapambahay lang – may nakita akong nakasuot ng lumang sando, naka-shorts at tsinelas, pero dahil halata naman sa kutis at itsura na may sinasabi sa buhay itong si kuya ay parang okay lang na ganun syang magbihis at magpunta sa pampublikong lugar gaya ng isang mall. Kasi inimagine ko na kung ako yung may suot ng outfit nya baka di ako papasukin ng guard! Hahaha.

                Nilibot ko ang section ng Men’s Wear para maghanap ng kakulay at halos kaparehas na design na polo-barong na uniform namin ngayon. Meron naman nung kulay white na hinahanap ko, yun nga lang wala nang ibang size kundi large (naubos na raw agad). Meron din nung hinahanap kong off-white… pero gusot-mayaman lang ang tela. In other words, bigo ang nararapat na salita.

                Ang tanging tagumpay ko lang nung araw na iyon ay nang magawa kong magpunta, maglibot at magtanung sa sales clerk nang mag-isa – ito lang naman talaga ang nais kong ipabatid sa aking istorya.



Linggo, Agosto 7, 2016

dagli 16: lights out


                Wala kahit na kaunting pangamba kong inakyat ang ikatlong palapag ng bahay. Umuulan kasi nang malakas, nag-alala ako na baka nakalimutan o may hindi naisara na bintana (ang lagay eh aanggi ang tubig-ulan sa kwarto, masisisi pa ako lols).

Wala rin ni isang ilaw na nakabukas kahit pa sa may hagdanan. Walang-wala lang din sa isip ko ang pumanik kahit na madilim, binuksan ko ang pinto, kinapa sa kanang bahagi ng pader ang switch. Nang mag-on at magliwanag ang kwarto, inisa-isa ko ang bawat bintana, mabuti na lang lahat naman ay nakasara… walang problema.

Nasa tarangkahan na ako ng pintuan para patayin na muli ang ilaw nang maalala ko ang isang pamilyar na eksena sa pelikula na Lights Out... naisip ko kapag pinatay ko na ang ilaw sa kwarto mababalot na ako ng dilim. Ang ginawa ko – binuksan ko muna ang ilaw sa may hagdanan para kung papatayin ko na ang ilaw sa kwarto ay meron pa ring liwanag, at mabilis ko nga itong pinatay dahil ayokong makita si Diana! Ayokong magbukas-sara ng ilaw tulad ng sa pelikula. Kaya imbes na papatayin ko pa ang ilaw sa may hagdanan bago ako bumaba ay iniwan ko na lang itong nakabukas hahaha.


Huwebes, Agosto 4, 2016

dagli 15: P ; : “ . ‘ ?


                Sa kagustuhan kong maintindihan pa at maayos ang ginawa kong proposal, nag-download ako ng ilang pdf na maaari kong mabasa o gawing reference… ganun din ang ginawa ko para naman sa naging take home na prelims. Marami akong na-download na babasahin para dun sa take home na prelims (yung iba ay swak sa topic, others are related lang); napansin kong may mga files na nasa mga 20-30 pahina (may ilan na aabot ng 100 pages na); nagdalawang isip na nga akong i-download dahil baka di naman sapat ang oras para mabasa ko yun lahat. PERO… dinownload ko pa rin (feelingerong masipag magbasa, samantalang ang isang libro nga ay inaabot pa ng ilang buwan bago matapos… ang dahilan ko naman kasi ay BUSY lols).

                Wala naman kasi akong isasagot kung hindi ako makapagbabasa, hindi naman kasi opinyon ang hinihinging mga sagot; halos lahat ay kailangang i-discuss, ikumpara na may mga factual basis as support. Kaya kahit marami akong nai-download ay okay lang, naisip ko, pwede namang mag-skip read sa ibang mga parts na hindi naman ganuon ka-importante. Ang mahalaga ay may mapagkunan ako ng idea.

                Nakagawian ko nang mag-anticipate muna ng mga gawain; halimbawa, kung gaano karami ang dapat kong basahin, tignan yung mga pages na may relevant info, pagtantya sa oras kung gaano ko ito katagal gagawin. In short, naging panatiko na ata ako nag pag-o-OVERTHINKING. At oo, tunay na nakakapagod (sa isip) ang pag-o-overthink kong ito… na minsan umaabot sa puntong umiidlip muna ako.

                Ang sabi nga eh – “life is full of surprises!” At na-surprise talaga ako nang magising ako ng alas-kwatro na ng madaling araw! Nasaan ang idlip doon? Na-derecho ko na sa tulog! Kailangan ko ring maagang makaalis or else late na naman sa first class ko.

                I kept myself calm habang nasa byahe… pampalubag-loob ko na yung katotohanang may break naman in-between classes so pwede pa akong makagawa. Sa school canteen na lang ako nag-lunch with caldereta ba yun (hindi ko ma-recognize hahaha) at saka yung refreshing na avocado shake! Feeling recharged, dumerecho na ako ng library para makapagbasa at mag-type.

                Alangan akong magbasa habang nasa library, nakikita ko kasi yung battery ng laptop ko na low level na, wala naman akong mahanap na saksakan sa lib… kaya imbes na dun na lang sana ako gagawa kasi aircon, pumunta na lang ako sa room namin para makapag-charge. Nadatnan ko ang ilan sa mga kaklase ko sa room, lahat sila ay relaxed lang (chika mode) at mukhang na-accomplished na nila ang kanilang paper. Samantalang ako, haggardness at beast mode sa paggawa. At dagdag “challenge” at “surprise” pa ng buhay ang sira kong keyboard (hanggang sa mga oras na ito, at ilang buwan nang nakalipas). Sira ang mga keys ko para sa mga characters na –
P             ;               :               “              .               ‘               ?

                Kaya kini-click ko pa sa on-screen keyboard gamit ang mouse (dahil hindi naman-touch screen ang laptop ko at pasaway na rin ang touchpad kong ito kaya kinakailangan ko pang mag-mouse) kapag kailangan ko ang mga characters na iyon. Isipin na lang ang dilemma ko sa pagta-type – yung letrang P ay kina-copy-paste ko pa (Ctrl-V) para lang maging dere-derecho ang pagtipa ko sa keyboard, pero kapag kailangan ko nang tuldukan ang isang pangungusap (o gumamit ng colon o semi-colon) ay palipat-lipat na ang mga daliri ko sa keyboard at mouse… at dahil dun, ang saya talaga!

                2:30 ng hapon nagsisimula ang huli kong klase. Tinantya kong dapat alas-dos ay tapos na ako, bababa pa kasi ako mula 3rd floor hanggang sa labas para makapag-print; inisip kong ilaan ang 30 minuto para dun at saka nang di naman ako maabutan ng prof na haggardness hehehe. Dalawang pahina lang ang nagawa ko at sa humigit-kumulang sampung files na-download ko –  isang article (at nakapag-open lang ako ng 1-2 na related) at sinamahan ko lang ng ilang ideya na nakalap ko sa mga nakaraang discussion. At hindi talaga ako satisfied sa gawa kong iyon, pero worst scenario na ang turing ko kung sakaling di ako makapagpapasa. Naulinigan ko na lang mula sa aking sarili yung lagi kong binabanggit sa aking mga estudyante na nagpapasa ng late – “sige magpasa pa rin kayo, pero di ko na yan mabibigyan ng mataas na score, pero at least hindi kayo zero” – feeling ko, pinaringgan ko lang ang sarili ko lols.

                Alas-dos pa lang, eksaktong kaka-shut down ng aking laptop ay dumating na si Sir M. Pagkabati, hiningi agad ang aming output… umexcuse ako saglit, bumaba, nagpa-print (nasaktuhan kong ako lang ang magpapa-print sa computer shop) kaya nakabalik ako agad in less than 10 minutes…

                …at nagpasa. Hindi 100% feeling relieved. Dahil ang alam ko lang ay nagpasa ako.

                Ilang saglit pa, nang makita ni Sir M na wala naman na siyang hinihintay pang iba (lalo na’t marami rin ang absent nung araw na yun, na ang tanong ko rin ay “bakit?”) ay dinismiss na niya ang aming klase.

                Minsan ang buhay ay parang “whirlwind” ng mga gawain.

                “Hay naku!” – Onyok, Ang Probinsyano (2015).



Lunes, Agosto 1, 2016

dagli 14: reporting


                Nagmadali akong pumunta ng library matapos kumain ng lunch. May report ako; nabasa ko na yung ilang bahagi, ang problema ko na lang ay ang powerpoint… di pa ako nakapag-prepare ng presentation. Ang ginawa ko, ipinares ko na lang yung template o design dun sa mas inuna kong tinapos na report (na hindi ko naman nai-present; sa puyat ko makatapos lang ng kahit na isa, feeling-haggard na ako para mai-present pa ang isa sa natapos kong report… sa madaling sabi, pinauna ko na lang yung ka-partner ko, para di naman masayang ang suot nyang polo hahaha. Alam kong parehas kaming nag-anticipate na makapagri-report noong araw na iyon, pero sa natirang oras matapos nung nauna sa amin, isa na lang ang pwede, kaya pinauna ko na siya.

Ang target ko pa naman noong sabado na iyon ay mai-present na ang nagsabay kong dalawang report; pero dahil nagparaya ako sa isa, ang lagay eh dun pa ako masasalang sa hindi ko masyadong napaghandaan. Pagtingin ko sa wall clock sa library, isang oras na lang bago ang sunod na klase. Naalala ko yung cartoons na Jimmy Neutron - feeling ko naramdaman ko yung adrenaline rush nya sa tuwing nag-iisip sya ng ideya. Habang nag-outline ako ng report sa bawat slide, sya namang sulat ko din ng notes sa notebook ng mga mahahalagang keywords na dapat kong mabanggit para mapadaloy ang ideya ng diskusyon. Tipa sa keyboard, sulat sa notebook… salitan para walang sayang na moment.

Ang ending… okay naman ang kinalabasan ng isang oras na preparasyon para sa powerpoint. Nakatulong din yung may nabasa na ako kahit paano at sakto na medyo related ang report kong ito sa nauna ko nang natapos na subject. Dagdag pa, mabuti na lang at naging participative ang aking mga kaklase; naging relatable naman o nakaka-relate ang topic kong may kinalaman sa sistema ng edukasyon lalo pa nga’t hot topic pa rin ang K-12, ang senior high at samu’t saring karanasan ng mas may experience pa sa akin na mga guro. Dahil sa kanilang mga input, ang naging role ko na lang ata ay tagapagdaloy at taga-synthesis ng kanilang mga sinabi at kung ano pa man ang natira sa aking isip na hindi pa nila nabanggit.

To make it short, naka-survive naman ako noong araw iyon.

Hay naku.



Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...